Post 2

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Haeret in salebra. Duo Reges: constructio interrete. Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti.

Ex rebus enim timiditas, non ex vocabulis nascitur. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Nam ista vestra: Si gravis, brevis; Quem ad modum quis ambulet, sedeat, qui ductus oris, qui vultus in quoque sit? Nemo igitur esse beatus potest. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Odium autem et invidiam facile vitabis. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. At tu eadem ista dic in iudicio aut, si coronam times, dic in senatu.

Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum.

Possumusne ergo in vita summum bonum dicere, cum id ne in cena quidem posse videamur? Rationis enim perfectio est virtus;

Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus; Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Recte, inquit, intellegis. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Quid sequatur, quid repugnet, vident.

Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Suo enim quisque studio maxime ducitur. Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego; Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. Erit enim mecum, si tecum erit. Earum etiam rerum, quas terra gignit, educatio quaedam et perfectio est non dissimilis animantium. Primum quid tu dicis breve? Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q. Totum genus hoc Zeno et qui ab eo sunt aut non potuerunt aut noluerunt, certe reliquerunt.

At iam decimum annum in spelunca iacet. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset. Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis? Et quod est munus, quod opus sapientiae? Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat? Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Quid de Platone aut de Democrito loquar?

Quis, quaeso, inquit, est, qui quid sit voluptas nesciat, aut qui, quo magis id intellegat, definitionem aliquam desideret? Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest. Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Et quidem, Cato, hanc totam copiam iam Lucullo nostro notam esse oportebit; Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Tum, Quintus et Pomponius cum idem se velle dixissent, Piso exorsus est. Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret.

An me, inquis, tam amentem putas, ut apud imperitos isto modo loquar? Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti? An hoc usque quaque, aliter in vita? Ratio quidem vestra sic cogit. Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Hic ambiguo ludimur.

Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Tu quidem reddes; Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *